قسمتی از مقاله ی  کارکردهای الهیاتی سکوت در آثار مولانا

* قاسم کاکایی (استاد دانشگاه شیراز)

اشکان بحرانی (کارشناس ارشد فلسفه و کلام)

 

اشکان بحرانی (کارشناس ارشد فلسفه و کلام)

سکوت یکی از مهم­ترین بن­مایه­ های الهیات عرفانی، به نحو اعم، و الهیات سلبی، به نحو اخص، است. سکوت آخرین مرحله­ی کوشش عارف و الهیدان عرفانی در تلاش برای سخن گفتن از خداست. در این مرحله تمام ترفندها و روش­های زبانی عارف رنگ می­بازند. در نوشته­ی پیش رو به کارکردهای الهیاتی سکوت در آثار مولانا می­پردازیم. در ابتدا به نقش محوری سکوت در آثار وی اشاره می­کنیم. سپس به دلایل اخلاقی-روانی و نیز دلایل زبانی-معرفتی دعوت به سکوت در آثار این عارف می­پردازیم. رابطه­ی معکوس عقل و سخن گفتن، نجات­بخشیِ خاموشی، پرهیز از پریشانی ضمیر و نیل به جمعیت خاطر به مدد خاموشی، مراعات حال مخاطب، رازپوشی، پرهیز از خاصیت تخدیری سخن­وری و پرهیز از کبر از مهم­ترین دلایل اخلاقی-روانی دعوت به سکوت است و ظرفیت محدود زبان در بیان حقایق، بیان­ ناپذیری خدا و تلاش برای حفظ وحدت و رهایی از عالم مادی، به طور اعم، و زبان بشری، به طور اخص، از دلایل زبانی- معرفتی فراخواندن به خاموشی به شمار می­آید.

لینک دانلود مقاله

kakaie.com/downloads/maghalat/karkardhaye%20elahiati%20sookoot%20dar%20asare%20mulana.pdf

اصل این مقاله در سایت زیر http://kakaie.com/1628/  

 

Normal 0 false false false EN-US X-NONE FA