سكوت و دائم الذكر بودن مرحوم آیت الله بهجت رضوان الله تعالی علیه

هر كه را اسرار حق آموختند

 

مُهر كردند و دهانش دوختند

سكوت نامى آشنا براى آن مرد خداست . غير از ساعاتى كه مشغول تدريس ‍ و پاسخگويى به مسائل فقهى و اعتقادى و... هستند بقيه اوقات سكوتى به ژرفاى هستى ايشان را فرا مى گيرد، سكوتى كه در آن خدا را مى توان ديد و در آن سكوت تنها لبهاى مبارك ايشان با حركتى آرام مشغول ذكر گفتن است ، زيرا ايشان عقيده دارند مردم را بايد با عمل موعظه كرد نه با حرف .

دائم الذكر بودن يكى از خصوصيات برجسته ايشان است كه در صورت مصاحبتى هر چند كوتاه به راحتى مى توان آن را دريافت . ذكرى كه هميشه ورد زبان ايشان است يا هادى است ، البته گاهى اوقات از ذكر يا ستّار استفاده مى كنند كه در اين هنگام به كمتر كسى نگاه مى كنند.

فيضى از وراى سكوت  : (رهنمودها و ارشادات شيخ الفقهاء و العرفا حضرت آيت الله العظمى بهجت)