شرايط لازم سیر و سلوك إلی الله

سيزدهم: صمت‏

و آن بر دو قسم است: سكوت عامّ و مضاف، و سكوت خاصّ و مطلق.

سكوت عامّ و مضاف: عبارت است از حفظ لسان از تكلّم به قدر زائد بر ضرورت با مردمان. بلكه سالك بايد اكتفا كند به قدر ضرورت و به أقلّ ما يمكن، و اين صمت در همه دوران سلوك در تمام اوقات لازم است بلكه مى‏توان گفت مطلقا ممدوح است. و اشاره به همين صمت است‏

قوله عليه السّلام انّ شيعتنا الخرس.

[شيعيان ما زبانشان بسته است‏]

و نيز آنچه‏ در «مصباح الشريعة» از حضرت صادق عليه السّلام نقل شده است كه: الصّمت شعار المحبّين، و فيه رضا الرّبّ، و هو من اخلاق الأنبياء و شعار الأصفياء.

[سكوت شعار محبّان است، و خشنودى خدا در آن است، و آن از اخلاق پيامبران و شعار برگزيدگان است‏].

و در حديث بزنطى است از حضرت رضا عليه السّلام: الصّمت باب من ابواب الحكمة، و انّه دليل على كلّ خير.

[سكوت درى از درهاى حكمت است، و رهنماى به هر خيرى است‏].

قسم دوّم، كه سكوت خاصّ و مطلق است عبارت است از: حفظ لسان از تكلّم با ناس در حين اشتغال به اذكار حصريّه كلاميّه، و در غير آن غير مستحسن است.

رسالة لبّ‌اللباب في سيروسلوك أولي‌الألباب ( تالیف علامه طهرانی، ص 126)

http://goharemaerefat.blogfa.com/post/456/رسم-معرفت-(9)