اى فرزند! همواره ساكت باش
حضرت داود به
فرزندشان ميفرمودند:
«يَا بُنَيَّ إِيَّاكَ وَ كَثْرَةَ الضَّحِكِ فَإِنَّ كَثْرَةَ الضَّحِكِ تَتْرُكُ الْعَبْدَ حَقِيراً يَوْمَ الْقِيَامَةِ، يَا بُنَيَّ عَلَيْكَ بِطُولِ الصَّمْتِ إِلَّا مِنْ خَيْرٍ، فَإِنَّ النَّدَامَةَ عَلَى طُولِ الصَّمْتِ مَرَّةً وَاحِدَةً خَيْرٌ مِنَ النَّدَامَةِ عَلَى كَثْرَةِ الْكَلَامِ مَرَّاتٍ، يَا بُنَيَّ لَوْ أَنَّ الْكَلَامَ كَانَ مِنْ فِضَّةٍ يَنْبَغِي لِلصَّمْتِ أَنْ يَكُونَ مِنْ ذَهَبٍ»؛[1]
اى فرزند! از خنده زياد دورى كن زيرا خنده زياد روز قيامت، آدميان را كوچك مىكند. اى فرزند! همواره ساكت باش مگر در آنجائى كه خيرى باشد، پشيمانى براى سكوت يك بار بيشتر نيست ولى پشيمانى براى سخنِ زياد بسيار بيشتر مى باشد، اى فرزند! اگر سخن از نقره باشد سكوت از طلا خواهد بود.
+ نوشته شده در شنبه بیست و یکم بهمن ۱۳۹۱ ساعت 13:32 توسط فکرناظر
|
آنچه که دوست دارم و الان بهش تعلق خاطر دارم ، را در اینجا می نویسم.