الصّمت أرفع العبادة.سکوت والاترين عبادت

اهمیت سکوت در ارتباط با اولیای الهی - استاد طاهرزاده

در روايت عنوان بصري حتماً توجه کرده‌ايد که حضرت صادقu پس از آن که تذکرات لازم را به عنوان بصري دادند فرمودند: «فَقَدْ نَصَحْتُ لَکَ وَ لاَ تُفْسِدْ عَلَي وِرْدِي»؛[1] من براي تو خير خواهي کردم، ديگر بلند شو برو و ذکر و ورد مرا با حضورت خراب نکن. و بدين شکل ائمهh اجازه نمي‌‌دادند کسي وقت آن‌ها را ضايع کند. باز در روايت داريم که اصحاب وقتي در محضر پيامبر خداf بودند در آن جلسه سکوتي طولاني حاکم مي‌شد تا رسول خداf هر وقت صلاح مي‌دانستند سخن بگويند، مي‌گويند انتظار اصحاب در آن جلسه مثل انتظار کسي بود که در زير درخت ميوه منتظر بماند تا ميوه‌اي از درخت برسد و خودش بيفتد. رحمت بزرگي است که آدم كنار پيامبر خداf بنشيند اما فضاي سکوت آن حضرت را ضايع نکند، انتظار هم نداشته باشد پيامبرf برايش اختلاط بكند. چنين صحنه‌هايي را در خدمت آيت الله بهاءالديني«رحمة‌الله‌عليه» ديديم، خدمت ايشان مي‌نشستيم و انتظار داشتيم ايشان براي ما اختلاط كنند، بعضاً ايشان متوجه بودند كه وظيفه‌شان سخن‌گفتن نيست، به ما لطف مي‌كردند وقت مي‌دادند خدمتشان باشيم ولي ايشان در فكر خودشان بودند، گاهي براي اين‌كه حوصله ما سر نرود از بريان‌هاي اصفهان سؤال مي‌کردند، چون مي‌دانستند ما از آن‌هايي نيستيم كه حوصله دو ساعت نشستن و هيچ سخن نگفتن را داشته باشيم، ده دقيقه‌اي مشغول وصف بريان‌ها مي‌شديم و ايشان دوباره در فكر مي‌رفتند. در حالي‌که ما هنوز فكر بريان‌هاي اصفهان بوديم. اصحاب مي‌فهميدند كنار پيامبرf نشستن يعني چه، همين که کسي كنار مقام رحمةٌ للعالمين بنشيند از وسوسه‌هاي شيطان در امان است، و حجاب‌هاي بين او و عالم معنا از بين مي‌رود، و يا لااقل بر اساس درجه‌اي که دارد آن حجاب‌ها رقيق مي‌شود. نه پيامبرf از دست اين اصحاب اذيت مي‌شدند، و نه آن‌ها انتظار داشتند رسول خداf با آن‌ها اختلاط کنند. پس از مدتي که در محضر حضرت بودند اذن مي‌گرفتند و مي‌رفتند. پس اگر مي‌خواهيد دوستي‌هايتان دشمني به حساب نيايد، خيلي نمي‌خواهد با هم باشيد، وقتي هم كه با هم هستيد اگر سؤال داريد بپرسيد، وگرنه، ديگر كاري به كار هم نداشته باشيد. اصل مقصد شما روي زمين، ارتباط شما با خدا است، هرکسي و هركاري كه اين ارتباط را مختل کند يك نوع دشمني با شما کرده است. گفت:

اگر مرزها را رعايت كنيم و افراد را مشغول خودمان نكنيم، ارتباط‌ها ارتباط‌هاي با برکتي خواهد بود. آري باز تأکيد مي‌کنم، افراد را مشغول خودتان نكنيد، بگذاريد مشغول خدا باشند همچنان که خودتان نيز مشغول افراد نشويد.